Met mijn buik in de modder
Ik loop met Gian door het bos en ik blijf maar om me heen kijken, want o, wat is het mooi. Overal zie ik die waanzinnige herfstkleuren, goudgele blaadjes die nog aan de takken hangen, dat warme oranje, dat diepe rood, en op het pad ligt alles door elkaar. Kijk nou toch wat een kleurenpalet, hoe krijgt de natuur dit voor elkaar?
Ik word hier zo ontzettend blij van, ik voel gewoon hoe mijn gezicht ervan gaat stralen. Heerlijk, het is weer zover, dit seizoen is er weer, en ik wil er zoveel mogelijk van genieten, want voor je het weet zijn die kleuren alweer verdwenen. Onder mijn schoenen ritselen de blaadjes, ik adem die geur van vochtige aarde en natte bladeren in en Gian scharrelt lekker voor me uit, met zijn neus overal tussen. Wat is het toch fijn om hier samen te zijn.
En dan blijft hij een stukje verderop staan, op het pad, midden tussen die gekleurde bladeren, en ik zie het ineens helemaal voor me. Die hond, die kleuren, dat licht, o, wacht even, hier moet ik zijn!
Ik bedenk me geen seconde en stort me ter aarde, zo de blubber in, met een natte flatsj onder mijn ellebogen en dat soppende geluid als ik me nog een klein stukje naar voren schuif. Ik voel het koude water door mijn broek komen, mijn benen worden nat, de blaadjes plakken aan mijn mouwen en ik denk alleen maar: o wauw, heerlijk, hier lig ik goed.
Ik geniet daar oprecht van, van die koude grond onder me, van het voelen van die nattigheid, zo met mijn hele lijf tussen de bladeren. Dan voel ik me helemaal één met de natuur, en ondertussen zie ik door mijn zoeker dat die foto waar ik zo blij van word bijna voor me staat.
‘Kom op, please, kijk heel even deze kant op,’ denk ik, terwijl ik mijn camera al klaar heb. Heel even maar, schat, dan heb ik je...
Hij draait zijn kop, kijkt recht naar me en ik druk af, precies op tijd, want een fractie later ziet hij mij daar liggen en komt hij in volle vaart op me afgerend. O nee hè, hahaha, daar gaan we!
Ik hoor zijn poten door de bladeren roffelen, het ritselt en soppert, de modderspetters vliegen tegen mijn gezicht en ik zoek dekking. Camera tegen me aan, handen omhoog bij mijn hoofd, voor zover dat nog lukt, want ja hoor, daar is-ie al, met die natte neus tegen mijn wang en die tong die meteen overal langs moet.
“Hahaha, ja, hallo, ik vind jou ook lief!”
Ik probeer mijn gezicht weg te draaien, maar hij komt gewoon mee, zo enthousiast en zo heerlijk lomp, alsof we elkaar al weken niet hebben gezien. Ik moet zo keihard lachen dat ik op mijn zij rol, recht die natte bladeren in, en dat maakt het natuurlijk alleen maar leuker. Nu kan hij nóg beter bij me, dus daar gaat die tong weer, over mijn wang, langs mijn kin, en ik lig daar maar te lachen, met mijn camera veilig tegen me aan.
Ach, lieverd toch, wat ben je ook een heerlijk beest. Hoe kun je me nou zó blij maken met zoiets simpels? Gewoon jij, met al je enthousiasme, boven op me, terwijl ik hier compleet ondergelebberd in de modder lig.
Ik veeg met de bovenkant van mijn hand het slijm van mijn wangen en voel hoe het nog een beetje blijft plakken, maar voordat de volgende kus komt, heeft hij alweer iets anders gezien. Een stok! Hij springt over me heen, grist dat ding tussen de bladeren vandaan en rent ermee weg, helemaal trots op zijn vondst.
Ik kijk hem lachend na, nog met die grote grijns op mijn gezicht. Nou, bedankt hoor, schat, dat was gezellig, hahaha. Nu kan ik tenminste even opstaan.
Ik duw me omhoog, voel mijn natte broek tegen mijn benen en kijk naar beneden. Echt, ik zit helemaal onder, zand aan mijn handen, modder op mijn armen, blaadjes aan mijn kleren en nog steeds hondenslijm op mijn gezicht. Wat een toestand, maar wat heb ik het naar mijn zin.
En dan denk ik ineens weer aan die foto. Wacht even, zou ik hem hebben? Dat ene moment, vlak voordat hij op me af kwam, toen hij zijn kop naar me draaide?
Ik pak mijn camera, druk op de playknop en daar staat hij.
“O, wauw... Halleluja, check dit! Kijk nou even, hoe mooi is dit?!”
Ik haal het scherm wat dichter naar me toe en blijf kijken, met zo’n blij gevoel dat ik het liefst iemand naast me zou hebben om het meteen aan te laten zien. Zie je die blik? Dat is Gian, precies zoals ik hem ken, en dan die kleuren eromheen, alles waar ik net al zo van stond te genieten, het zit erin.
“Ik heb ’m gewoon, ik was op tijd, ik heb dat moment gevangen! Dit is exact waar ik het voor doe, hier word ik zó ontzettend gelukkig van.”
Gian rent ondertussen nog lekker met zijn stok, ik sta met mijn natte broek en mijn vieze handen naar die foto te kijken en ik denk: wat een mooie dag is dit. Straks thuis lekker een warme douche, die kleren gaan in de was en dan die foto inladen in Lightroom, want ik wil hem groot zien, ik kan bijna niet wachten om ermee aan de slag te gaan.
En als ik weer verder loop, kijk ik toch nog één keer op mijn schermpje. Ja hoor, hij staat er echt. Ik heb ’m.
Waarom ik meteen op de grond plof
Misschien denk je nu: ja, Cyrille, hartstikke leuk allemaal, maar waarom moet je dan ook per se in die modder gaan liggen? Je kunt toch een matje meenemen?
Ja, natuurlijk kan dat, alleen zie ik die foto op dát moment voor me, Gian staat daar nú en ik wil meteen kunnen reageren. Als ik dan eerst een yogamatje uit mijn tas moet halen, het moet uitrollen, goed moet leggen en erop moet gaan liggen, dan is Gian ondertussen alweer ergens anders mee bezig en is die blik die ik zo graag wilde vastleggen allang verdwenen.
En stel dat ik eenmaal lig en zie dat ik een meter of twee moet opschuiven, omdat de achtergrond vanaf daar veel mooier uitkomt, dan wil ik meteen mee kunnen bewegen. Dan ga ik toch niet eerst weer opstaan, dat matje verplaatsen en opnieuw goed liggen? Tegen de tijd dat ik klaar ben, is dat hele moment voorbij.
Daarom doe ik het al bijna achttien jaar zo, daarom plof ik gewoon op de grond als ik zie dat het nodig is. Of dat nou in de natte modder is, op het kletsnatte zand bij de waterplas, tussen de natte bladeren of in de ijskoude sneeuw, ik wil snel kunnen schakelen en die foto maken terwijl het nog kan.
Die kleren kunnen straks in de was, maar die ene blik, die beweging, dat spontane moment waarop alles samenkomt, dat kan ik niet even terughalen omdat ik nog niet lekker lag. Het moment is daar, en dan wil ik erbij zijn.
Misschien zie jij jezelf daar al liggen
Als jij dit leest en denkt: ja, heerlijk, dit zou ik ook doen, dan begrijp je waarschijnlijk heel goed waarom ik zo van hondenfotografie houd. Lekker buiten, je hond om je heen, kijken naar het licht en ineens iets zien waarvan je denkt: wacht even, hier moet ik iets mee.
Misschien lig jij zelf ook regelmatig tussen de bladeren, met natte knieën en zand in je schoenen, alleen kijk je daarna op je scherm en denk je: hè, maar zo zag ik het helemaal niet voor me. Je hond stond daar prachtig, de omgeving was mooi, waarom komt het er op die foto dan niet uit?
En je wilt zo graag weten wat je kunt veranderen, zodat je de volgende keer thuiskomt met die foto waar je nu nog alleen maar van droomt. Je wilt kunnen zien waar je moet gaan liggen, hoe je het licht gebruikt, waar je hond het mooist uitkomt en wat je dan met al die instellingen op je camera moet doen.
Als jij dat verlangen voelt, als je daar enthousiast van wordt en zin krijgt om het uit te proberen, dan werk ik ontzettend graag met jou.
Daar ga ik helemaal op aan
Ik heb bijvoorbeeld een deelnemer die ik tips gaf om makkelijker met haar hondje op pad te gaan en hem bepaalde dingen te leren voor het fotograferen. En wat doet ze? Ze gaat er diezelfde dag nog mee aan de slag en deelt vervolgens met mij dat ze haar hondje heeft geleerd om zijn kopje plat op de grond te leggen.
Ja, fantastisch toch? Dat vind ik zó leuk, iemand die denkt: o, dat kan dus ook, dat ga ik proberen, en die me vervolgens enthousiast laat zien wat er is gelukt. Dan krijg ik vanzelf weer zin om mee te kijken, om haar verder te helpen, om te ontdekken wat we nog meer kunnen doen.
In de bijna dertien jaar dat ik lesgeef, zie ik dat steeds weer terug: de mensen die vragen stellen, tips krijgen en vervolgens echt met die feedback gaan oefenen, die gaan als een malle. Ze komen terug met nieuwe foto’s, ontdekken verschillen, krijgen nieuwe vragen en gaan weer op pad, omdat ze merken dat er iets gebeurt.
En natuurlijk lukt er onderweg ook van alles niet, denk maar niet dat iedere foto ineens raak is. Maar als je me laat zien wat je hebt geprobeerd en vertelt waar je vastloopt, dan kunnen we samen kijken wat je anders kunt doen, en dan heb jij weer iets om mee naar buiten te nemen.
Je hoeft het nog niet te kunnen
Onzekerheid vind ik absoluut niet erg, daar kan ik je doorheen helpen. Als jij zegt dat je al die knopjes nog niet begrijpt of op een locatie geen idee hebt waar je moet beginnen, dan mag je dat gewoon vragen, daar kom je voor.
Wat ik wel van je vraag, is dat je er daarna mee aan de slag gaat, dat je iedere week opnieuw die camera oppakt of gaat oefenen met je nabewerking. Want ik kan je van alles vertellen en laten zien, maar jij moet het gaan ervaren, jij moet ontdekken wat er gebeurt als je een andere plek kiest, anders naar het licht kijkt of die tip toepast waarvan je dacht: zou dat echt verschil maken?
Ik heb mijn manier van hondenfotografie zelf ontwikkeld en daar bijna achttien jaar in gestoken, met ontzettend veel proberen, vallen, opstaan en doorgaan. Die ervaring neem ik mee als ik jou begeleid, en ik word er oprecht blij van als ik zie dat jij daar iets mee doet en steeds dichter bij die foto komt die je zo graag wilt maken.
En dan hangt jouw foto daar
Misschien wil je op den duur ook voor andere hondenbaasjes gaan fotograferen, misschien wil je gewoon waanzinnig mooie foto’s van je eigen hond, en ben je daar voorlopig helemaal gelukkig mee.
Stel je eens voor dat er straks zo’n foto groot in je woonkamer hangt, eentje waarop je je hond meteen herkent, die blik, dat eigenwijze koppie, precies zoals hij is. Iedere keer dat je erlangs loopt, weet je weer hoe jullie daar samen buiten waren, hoe je tussen die natte bladeren lag en hoe blij je was toen je op je scherm keek.
“En dan kun je zeggen: die heb ik zelf gemaakt.”
Dus als jij hier zin van krijgt, als je het heerlijk vindt om met je hond buiten te zijn en graag wilt leren hoe je die momenten vastlegt, dan lijkt het me ontzettend leuk om jou te helpen. Met jouw vragen, jouw hond, jouw camera en alles wat je nog wilt ontdekken.
Kom gerust kennismaken met mijn manier van lesgeven tijdens mijn gratis masterclass hondenfotografie. En wie weet sta jij binnenkort ook met een natte broek en een enorme grijns naar je schermpje te kijken, omdat je denkt: ja, dit is ’m gewoon, ik heb ’m!